Flow - Deel 2

“Contrary to what we usually believe, the best moments in life are not the passive, receptive, relaxing times. The best moments usually occur when a person’s body or mind is stretched to its limits in a voluntary effort to accomplish something difficult and worthwhile.” – Mihaly Csikszentmihalyi, hoogleraar psychologie en voorvechter van het flow-begrip.
TEKST: MICHEL ROMEN  |  FOTO’S: ARCHIEF RIDE PROJECTS
 
Onlangs besprak ik hier al mijn visie op de betekenis van het woord flow en de relatie met mountainbiking. Middels een aantal aandachtspunten kun je een vloeiende rijstijl ontwikkelen en je met flow over de trails verplaatsen. Vloeiend rijden is leuk en voelt goed, maar is dat alles?
Laten we teruggaan naar de betekenis van flow. Wikipedia werpt een interessant licht op de kwestie met een psychologische verklaring: “Flow is the mental state of operation in which a person performing an activity is fully immersed in a feeling of energized focus, full involvement, and enjoyment in the process of the activity.”
Er bestaat dus ook een diepere betekenis van flow. Een allesoverheersende staat van focus, betrokkenheid en voldoening in een bezigheid. En geloof het of niet, het is goed mogelijk dat je als sporter deze mentale staat bereikt.
 
 
Mijn meest intense ervaring van flow herinner ik me nog als de dag van gisteren. Samen met een van mijn meest dierbare vrienden was ik in Moab, Utah. Nadat we er jaren van hadden gedroomd, reden we die dag de befaamde Porcupine Rim trail. Een urenlange en behoorlijk technische afdaling/traverse door het bizarre landschap rond Moab. Een ongelofelijke beleving. Ik beschreef het in mijn reisverslag als volgt:
“Hoe ruw en onmogelijk de trail af en toe ook is, we vliegen erover alsof het een snelweg is. Op brede passages rollen we zij aan zij en zoeken we ieder een snelle lijn, op smalle stukken overwinnen we uitdagingen die we achteraf voor volstrekt onmogelijk of zelfs levensgevaarlijk houden. We zitten in een tunnel en het enige dat telt is de trail.”
Ik krijg nog kippenvel bij de herinnering. Ik verkeerde in een euforische, haast spirituele staat. Vol overgave en met volle concentratie waren we bezig een droom te realiseren.

 

Was dit te danken aan de rijtechnische aspecten? Ik kan niet ontkennen dat enige fietsbeheersing onmisbaar was die dag. De vele rotsen vergden scherpe anticipatie en een flink incasseringsvermogen, en alleen daarmee hebben we het überhaupt tot beneden gered. Maar het moet een combinatie van factoren zijn geweest die de intense mentale boost opleverden: de omgeving, de trail, het gezelschap, het rijden, de mindset. Alles was in balans.
Mijn ervaring in Utah werd een maatstaf. Ik heb tot op heden niets vergelijkbaars meegemaakt. Het kwam soms aangenaam dicht in de buurt, maar kon niet tippen aan die dag op Porcupine Rim Trail. En je kunt het ook niet afdwingen. Het beleven van flow is dan wel een wens, maar het mag waarschijnlijk nooit een doel op zich worden. Dan wordt het een obsessie en raakt de balans verstoord. Een vloeiende rijstijl aannemen is daarentegen wel een prima doel, en een potentiële sleutel tot een mentale flowbeleving.
 
 
En vandaag op mijn ijzige local trails? Een zeventje, alles lag er lekker hard en droog bij. Desondanks een far cry ten opzichte van Moab. Maar goed, de fiets kan zo weer terug in huis, zonder poetsbeurt. Laat die sneeuw maar komen.
Een korte impressie van onze reis naar Moab, Utah op YouTube: